(1334-1250ش)، رئیس وقت دیوان عالی کشور و متولّی آستان حضرت عبدالعظیم(ع)
زندگی و زمانه
سیّد احمد، سال 1250ش در شهر ری به دنیا آمد. وی دروس حوزوی را در مدرسۀ مروی تهران نزد اساتید بزرگواری چون حضرات آیات: حاج شیخ علیآقا مدرّس زنوزی، حاج شیخ عبدالنبی نوری، سیّد محمّد تنکابنی و دیگر اساتید آن زمان فرا گرفت. سپس به مدرسۀ دارالفنون راه یافت و در آنجا در رشته حقوق به تحصیل پرداخت و مدرک لیسانس گرفت.
وی فرزند میر سیّد هدایتاللّه است. جد او سیّد ابوالحسن مشهور به «آقا میر»، داماد فتحعلیشاه قاجار بوده و تولیت آستان حضرت عبدالعظیم(ع) را برعهده داشته است. بر اساس اسناد موجود، این منصب از زمان بنای بقعۀ ایوان، که در دولت صفویه ساخته شده، در اختیار این دودمان قرار گرفته است.
پدر سیّد ابوالحسن، میرزا سیّد علی، مشهور به «میرزا بزرگ متولّی» است که در وادیالسلام نجف اشرف، در مقبره خانوادگی خود معروف به «مقبره شاه عبدالعظیمیها» مدفون است. جد اعلای این دودمان، میر سیّد حسین خاتمالمجتهدین از اعاظم علمای جبل عامل و داماد علاّمه محقّق کرکی است که در زمان سلطنت شاه اسماعیل صفوی، برای زیارت امام رضا(ع)، به ایران مسافرت کرد و این پادشاه در اکرام وی کوشیده، او را به توقف در ایران الزام کرد و متصدّی امور شرعی اردوی خود گردانید.
خدمات و افتخارات
به دلیل کهولت سن و ضعف مزاج، سید هدایتاللّه، تولیت وقت آستان حضرت عبدالعظیم(ع) (پدر سیّد احمد)، تمام امور تولیت در اختیار سیّد احمد قرار گرفت و او به عنوان «نایبالتولیه» مشغول به کار شد تا آنکه پس از رحلت پدر، در سال 1298ش از سوی وزارت معارف و اوقاف دولت وقت، رسماً به سمت تولیت منصوب شد و تا سال وفاتش در این سمت باقی بود. او بعدها چند سالی نیز عنوان ریاست دیوان عالی کشور را برعهده داشت.
وی سال 1388ق / 1299ش، به حج مشرف شده و مشاهدات خود را در قالب سفرنامۀ حج، با عنوان «داستان باریافتگان» نوشته است که در سالهای اخیر به کوشش حجة الاسلام والمسلمین سیّد علی قاضیعسکر، متولّی کنونی آستان حضرت عبدالعظیم(ع) منتشر شده است.
درگذشت
حجة الاسلام والمسلمین سیّد احمد هدایتی در 25 شهریور سال 1334ش از دنیا رفت و در مقبرۀ خانوادگی خود، واقع در رواق اصلی آستان حضرت عبدالعظیم(ع) (کشیکخانه) دفن شد.
منبع: داستان باریافتگان (سفرنامه حج)، سیّد احمد هدایتی، به کوشش سیّد علی قاضیعسکر، نشر مشعر، چاپ چهارم، پاییز 1384.
