دعاى روز نهم ماه مبارک رمضان:
اللَّهُمَّ اجْعَلْ لِي فِيهِ نَصِيباً مِنْ رَحْمَتِكَ الْوَاسِعَةِ وَ اهْدِنِي فِيهِ لِبَرَاهِينِكَ السَّاطِعَةِوَ خُذْ بِنَاصِيَتِي إِلَى مَرْضَاتِكَ الْجَامِعَةِ بِمَحَبَّتِكَ يَا أَمَلَ الْمُشْتَاقِينَ
اى خدا مرا نصيبى از رحمت واسعه خود عطا فرما و به ادله روشن خود هدايت فرما
و پيشانى مرا بگير و بسوى رضا و خشنودى كه جامع (هر نعمت) است سوق ده به حق دوستى و محبتت اى آرزوى مشتاقان.
حدیث یار :
امام علي (ع):
(ارزش) انسان به همت اوست، نه به ثروتش
غرر الحكم و درالكلم، ح2167
در بيان آنكه عبادت در جوان تأثير كند:
و اين تأثر قلبى و تصور باطنى در ايام جوانى بهتر حاصل شود، زيرا كه قلب جوان لطيف و ساده است و صفايش بيشتر است و واردات آن كمتر و تزاحمات و تراكمات در آن كمتر است، پس شديد الانفعال و كثير القبول است. بلكه هر خلق زشت و زيبايى در قلب جوان بهتر داخل شود و شديدتر و زودتر از آن متأثر و منفعل گردد. و بسيار اتفاق افتد كه حق يا باطل يا زشت يا زيبا را به مجرد معاشرت با اهل آن بدون دليل و حجت قبول نمايد. پس، بر جوانها لازم است كه كيفيت معاشرت و مؤانست خود را ملتفت باشند و از معاشر بد اجتناب كنند، گرچه دل آنها محكم به ايمان باشد. بلكه معاشرت با تباهكاران و اهل خلق و عمل بد براى نوع طبقات ضرر دارد، و هيچكس نبايد از خود مطمئن باشد و به ايمان يا اخلاق و اعمال خود مغرور گردد، چنانچه در احاديث شريفه نهى از معاشرت با اهل معاصى شده.«»
در آداب قرائت است:
مطلوب در قرائت قرآن كريم آن است كه در قلوب صورت آن نقش بندد، و اوامر و نواهى آن تأثير كند، و دعوات آن جايگزين شود. و اين مطلوب حاصل نشود مگر آنكه آداب قرائت ملحوظ شود. مقصود از آداب آن نيست كه پيش بعض قرّاء متداول شده است كه تمام همّ و همت منصرف به مخارج الفاظ و تأديه حروف شود، به طورى كه علاوه بر آنكه از معنى و تفكر در آن بكلى غافل شويم، منجر به آن شود كه تجويد آن نيز باطل گردد، بلكه كثيرا كلمات از صورت اصليه خود به صورت ديگر منقلب شود و ماده و صورت آن تغيير كند. و اين يكى از مكايد شيطان است كه انسان متعبد را تا آخر عمر به الفاظ قرآن سرگرم می كند، و از سرّ نزول قرآن و از حقيقت اوامر و نواهى و دعوت به معارف حقه و اخلاق حسنه آن بكلى غافل می كند. تازه بعد از پنجاه [سال] قرائت معلوم شود كه از شدت تغليظ و تشديد در آن، از صورت كلام بكلى خارج شده و يك صورت غريبى پيدا كرده بلكه مقصود آدابى است كه در شريعت مطهره منظور شده است، كه اعظم و عمده آنها تفكر و تدبر و اعتبار به آيات آن است، چنانچه سابقا اشاره شد.
داود بن كثير می گويد به امام صادق (ع) عرض كردم: شما نماز در كتاب خدا هستيد و شما زكات و شما حج می باشيد؟ پس پاسخ دادند: اى داود ما نماز در كتاب خدا هستيم و ما زكات و روزه و ما حج هستيم. و در كافى شريف سند به حضرت صادق، عليه السلام، رساند، فرمود:«اين قرآن راهنماى هدايت و چراغ شب تاريك است، پس جولان دهد صاحبنظر چشم خود را در آن، و بگشايد نظر خود را براى استفاده از نور آن، زيرا كه تفكر در آن زندگانى دل بيننده است، چنانچه در ظلمات و تاريكيها به نور استعانت كنند، در ظلمات جهل و تاريكيهاى ضلالت به نور هدايت قرآن بايد هدايت جست».و أمير المؤمنين، عليه السّلام، فرمود: «اهل تقوى وقتى به آياتى رسند كه در آن اخافه است، چشمها و گوشهاى دل را به آن باز كنند، و لرزه بر اندام آنها افتد، و دل آنها از ترس بتپد به طورى كه گمان كنند كه صداى هولناك جهنم و نفسهاى زفير و شهيق آن پيش گوش آنهاست. و وقتى به آيه رحمت رسند، اعتماد به آن كنند، و چشم طمع به آن باز كنند، و دل آنها از شوق پرواز كند چنانچه گمان كنند آن وعدهها حاضر است».و معلوم است كسى كه تفكر و تدبر در معانى قرآن كرد، در قلب آن اثر كند و كمكم به مقام متقين رسد. و اگر توفيق الهى شامل حالش شود، از آن مقام نيز بگذرد و هر يك از اعضا و جوارح و قواى آن آيهاى از آيات الهيه شود. و شايد جذوات و جذبات خطابات الهيه او را از خود بيخود كند و حقيقت اقرأ و اصعد را در همين عالم دريابد تا آنكه كلام را بی واسطه از متكلمش بشنود، و آنچه در وهم تو و من نايد آن شود.
چهل حديث ص : 501
نماز شب دهم ماه مبارك رمضان:
بيست ركعت، در هر ركعت حمد و سي مرتبه توحيد
ترجمه آیه 102 الی 110 سوره مبارکه ال عمران:
به نام خداوند بخشنده مهربان
اى مؤمنان از خداوند چنانكه سزاوار پرواى اوست، پروا كنيد و جز در مسلمانى نميريد.
و همگى به رشته الهى درآويزيد و پراكنده نشويد؛ و نعمت خداوند را بر خود ياد كنيد آنگاه كه دشمنان همديگر بوديد سپس ]او[ ميان دلهاى شما الفت داد و به نعمت او با هم دوست شديد، و بر لبه پرتگاهى از آتش بوديد و او از آن بازتان رهاند؛ خداوند بدينسان آيات خويش را براى شما روشن می سازد تا هدايت يابيد.
و بايد از ميان شما گروهى باشند دعوتگر به خير كه به نيكى فرمان دهند و از ناشايستى باز دارند و اينان رستگارند.
و همانند كسانى نباشيد كه پس از آنكه روشنگريها فرا راهشان آمد، پراكنده شدند و اختلاف يافتند، و اينان عذابى سهمگين در پيش دارند.
روزى كه چهرههايى سفيد و چهره هايى سياه شود، آنگاه به سياهرويان گويند آيا بعد از ايمانتان روى به كفر آورده بوديد؟ پس عذاب را به خاطر كفرى كه ورزيده بوديد بچشيد.
و اما سپيدرويان در بهشت رحمت الهى هستنند و آنان در آن جاويدانند.
اين آيات الهى است كه به راستى و درستى بر تو می خوانيم و خداوند ستمى بر جهانيان نمی پسندد.
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن خداست و كارها به خداوند باز گردانده می شود.
شما بهترين امتى هستيد كه براى مردمان پديد آمدهاند، كه به نيكى فرمان می دهيد و از ناشايستى باز می داريد و به خداوند ايمان داريد؛ و اگر اهل كتاب ايمان آورده بودند برايشان بهتر بود؛ از آنان بعضى مؤمن و بيشترشان نافرمانند.
به شما جز آزارى اندك، هرگز زيانى نمی رسانند؛ و اگر آهنگ كارزار با شما كنند به شما پشت می كنند، سپس يارى نمی يابند.
هر جا كه يافته شوند، دچار خواری اند، مگر آنكه به پناه امان خدا و زينهار مردم مسلمان روند، و سزاوار خشم الهى شدند و دچار نادارى گرديدند؛ اين از آن بود كه آيات الهى را انكار می كردند و پيامبران را به ناحق می كشتند؛ و از آن بود كه سركشى می كردند و از حد درمی گذشتند.
آنان يكسان و همسان نيستند؛ از اهل كتاب گروهى درستكردارند كه آيات الهى را در دل شب می خوانند و سر به سجده می نهند.
به خداوند و روز بازپسين ايمان می آورند و به نيكى فرمان می دهند و از ناشايستى باز می دارند و به نيكوكارى می شتابند و اينان از شايستگانند.
اى مؤمنان از خداوند چنانكه سزاوار پرواى اوست، پروا كنيد و جز در مسلمانى نميريد.
و همگى به رشته الهى درآويزيد و پراكنده نشويد؛ و نعمت خداوند را بر خود ياد كنيد آنگاه كه دشمنان همديگر بوديد سپس او ميان دلهاى شما الفت داد و به نعمت او با هم دوست شديد، و بر لبه پرتگاهى از آتش بوديد و او از آن بازتان رهاند؛ خداوند بدينسان آيات خويش را براى شما روشن می سازد تا هدايت يابيد.
و بايد از ميان شما گروهى باشند دعوتگر به خير كه به نيكى فرمان دهند و از ناشايستى باز دارند و اينان رستگارند.
و همانند كسانى نباشيد كه پس از آنكه روشنگريها فرا راهشان آمد، پراكنده شدند و اختلاف يافتند، و اينان عذابى سهمگين ]در پيش[ دارند.
روزى كه چهره هايى سفيد و چهره هايى سياه شود، آنگاه به سياه رويان گويند آيا بعد از ايمانتان روى به كفر آورده بوديد؟ پس عذاب را به خاطر كفرى كه ورزيده بوديد بچشيد.
و اما سپيدرويان در بهشت رحمت الهى هستنند و آنان در آن جاويدانند.
اين آيات الهى است كه به راستى و درستى بر تو می خوانيم و خداوند ستمى بر جهانيان نمی پسندد.
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن خداست و كارها به خداوند باز گردانده می شود.
شما بهترين امتى هستيد كه براى مردمان پديد آمده اند، كه به نيكى فرمان می دهيد و از ناشايستى باز می داريد و به خداوند ايمان داريد؛ و اگر اهل كتاب ايمان آورده بودند برايشان بهتر بود؛ از آنان بعضى مؤمن و بيشترشان نافرمانند.
به شما جز آزارى اندك، هرگز زيانى نمی رسانند؛ و اگر آهنگ كارزار با شما كنند به شما پشت می كنند، سپس يارى نمی يابند.
هر جا كه يافته شوند، دچار خواری اند، مگر آنكه به پناه امان خدا و زينهار مردم مسلمان روند، و سزاوار خشم الهى شدند و دچار نادارى گرديدند؛ اين از آن بود كه آيات الهى را انكار می كردند و پيامبران را به ناحق می كشتند؛ و از آن بود كه سركشى می كردند و از حد درمی گذشتند.
آنان يكسان و همسان نيستند؛ از اهل كتاب گروهى درستكردارند كه آيات الهى را در دل شب می خوانند و سر به سجده می نهند.
به خداوند و روز بازپسين ايمان می آورند و به نيكى فرمان می دهند و از ناشايستى باز می دارند و به نيكوكارى می شتابند و اينان از شايستگانند.
اى مؤمنان از خداوند چنانكه سزاوار پرواى اوست، پروا كنيد و جز در مسلمانى نميريد.
و همگى به رشته الهى درآويزيد و پراكنده نشويد؛ و نعمت خداوند را بر خود ياد كنيد آنگاه كه دشمنان همديگر بوديد سپس ]او[ ميان دلهاى شما الفت داد و به نعمت او با هم دوست شديد، و بر لبه پرتگاهى از آتش بوديد و او از آن بازتان رهاند؛ خداوند بدينسان آيات خويش را براى شما روشن می سازد تا هدايت يابيد.
و بايد از ميان شما گروهى باشند دعوتگر به خير كه به نيكى فرمان دهند و از ناشايستى باز دارند و اينان رستگارند.
و همانند كسانى نباشيد كه پس از آنكه روشنگريها فرا راهشان آمد، پراكنده شدند و اختلاف يافتند، و اينان عذابى سهمگين در پيش دارند.
روزى كه چهرههايى سفيد و چهرههايى سياه شود، آنگاه به سياه رويان گويند آيا بعد از ايمانتان روى به كفر آورده بوديد؟ پس عذاب را به خاطر كفرى كه ورزيده بوديد بچشيد.
و اما سپيدرويان در بهشت رحمت الهى هستنند و آنان در آن جاويدانند.
اين آيات الهى است كه به راستى و درستى بر تو می خوانيم و خداوند ستمى بر جهانيان نمی پسندد.
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن خداست و كارها به خداوند باز گردانده می شود.
شما بهترين امتى هستيد كه براى مردمان پديد آمدهاند، كه به نيكى فرمان می دهيد و از ناشايستى باز می داريد و به خداوند ايمان داريد؛ و اگر اهل كتاب ايمان آورده بودند برايشان بهتر بود؛ از آنان بعضى مؤمن و بيشترشان نافرمانند.
