(1349-1276ش)، ادیب، مولویپژوه و استاد دانشگاه.
زندگی و زمانه
محمّدحسین بُشرویهای فرزند علی، مشهور به «بدیعالزمان فروزانفر»، شهریور ۱۲۷۶ در بُشرویه خراسان به دنیا آمد. تخلص شعریاش ابتدا «ضیا» بود و سپس ترجمهٔ آن یعنی «فروزانفر» را برگزید.
مقدمات علوم را در زادگاه خود آموخت و آنگاه راهی مشهد شد و از استادان ادبِ حوزهٔ خراسان، همچون ادیب نیشابوری و ادیب پیشاوری بهره برد. حدود سال ۱۳۰۰ش به تهران رفت و تحصیلاتش را در مدرسهٔ سپهسالار ادامه داد. در جوانی در همان مدرسه به تدریس نیز پرداخت. سال ۱۳۰۵ش معلم دارالفنون و دارالمعلمین عالی شد و سال ۱۳۱۳ش به معاونت دانشکدهٔ معقول و منقول (الهیاتِ) دانشگاه تهران منصوب شد.
سال ۱۳۱۴ش هیئت ممیزهٔ دانشگاه تهران، کتاب او به نام «تحقیق در زندگانی مولانا جلالالدین بلخی» را ارزیابی و به او گواهینامهٔ دکتری اعطا کرد. به استناد این گواهینامه به سِمَت استادیِ دانشسرای عالی و دانشکدههای ادبیات و معقول و منقولِ دانشگاه تهران منصوب شد. سال ۱۳۲۳ش به ریاست دانشکدهٔ معقول و منقول برگزیده شد و تا سال ۱۳۴۶ش در این سِمَت ماند.
آثار
استاد فروزانفر کتابهای متعدد (تألیف و تصحیح)، از خود بهجا گذاشت. بعضی از آنها عبارتاند از: سخن و سخنوران (2 جلد)، تاریخ ادبیات ایران، منتخبات ادبیات فارسی، رساله در تحقیق احوال و زندگانی مولانا جلالالدین محمّد مشهور به مولوی، خلاصهٔ مثنوی، مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی، احادیث مثنوی، شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ فریدالدین عطار نیشابوری، شرح مثنوی شریف (3 جلد).
همچنین تصحیح کتابهای: کلیات شمس یا دیوان کبیر، فیه ما فیه اثر مولانا جلالالدین محمّد مشهور به مولوی، معارف سلطانالعلما بهاءالدین محمّد بن حسین خطیبی بلخی مشهور به بهاءولد (پدر مولوی).
درگذشت
فروزانفر در اردیبهشت ۱۳۴۹ بر اثر سکتهٔ قلبی در ۷۳ سالگی دار دنیا را وداع گفت و در آستان حضرت عبدالعظیم، رواق شهید حاج اسماعیل رضایی (مقبرۀ علائی) به خاک رفت.
منبع: وبسایت موزه و مرکز اسناد و مفاخر دانشگاه بیرجند: https://birjand.ac.ir/
