جلسه صد و هجدهم تفسیر قرآن کریم (1404/12/7)

rate

۱۴۰۵/۰۴/۰۸0 دیدگاه23 مشاهده

بسم الله الرّحمن الرّحیم
تفسیر آیاتی از قرآن درباره دعا کردن
بیشتر دعاهای قرآن از این چهار پیامبراست: حضرت نوح، حضرت ابراهیم، حضرت موسی و حضرت محمد صلوات الله علیهم أجمعین.
امشب دعاهای پیامبر اسلام (ص) را انتخاب کرده ایم. فرقش چیست؟ نشانه اش این است که با «قُل» شروع می شود؛ یعنی خدا تعلیم داده است و با تمام دعاهای قرآن متفاوت است و درجه اش بالاتر و ارزشش بیشتر است. خدا به پیامبر اسلام (ص) یاد داده که این طور دعا کن.
دعای اول؛ آیه 162 سوره انعام: مستحب هم هست این دعا را قبل از نمازهایمان، پیش از تکبیرة الإحرام بخوانیم.
قبل از تکبیرة الاحرام، مستحب این دعا را بخوانیم: «بگو نماز من وعبادت های من و زندگی من و مرگ من برای خداست»؛ یعنی ارزش عبادت های ما به نیت و به اخلاص در عبادت است.
مرحوم کلینی (ره) یک کتاب هشت جلدی به نام اصول کافی دارد که شما زیاد شنیده اید. در این کتاب یک فصلی دارد که احادیثی را ازآیات قرآن آورده است که این آیه ها خطابش به پیامبراسلام (ص) است؛ اما پیامش برای همه است. پس این آیه ها به ما مربوط می شود که نماز و عباداتم؛ یعنی روزه ام، جهادم، صدقات و انفاقم و زندگی و مرگم برای خداست؛ یعنی خدایا برای تو زندگی می کنم و برای تو روزه می گیرم؛ اما خدا که نیازی به روزه و نماز ما ندارد. ولی این قصد من است که تمام کارهایم را برای خدا انجام دهم.
به قول استاد عزیزم حاج آقای قرائتی می فرماید: «در اسکناس یک نخی است که آن نخ به اسکناس قیمت می دهد و الّا آن اسکناس را می توان با دستگاه های دیگری هم چاپ کنند. ولی در بازار کسی از شما تحویل نمی گیرد و می گوید که قلابی است. درعبادات ما هم یک چیزی است که عبادت ما را قیمتی می کند و آن نیت است.»
حاج آقای قرائتی می فرمود: «وقتی به چین رفته بودم، مسلمانان چینی که میلیون ها نفرند و شیعه هم دارند، دیدم در نمازهایشان نیت را به فارسی می گویند و نمی دانند که چه می گویند؛ چون ایرانی ها آنان را مسلمان کرده اند و نماز یادشان داده اند، به این خاطر نیت نمازشان را به فارسی می گویند.» همین الآن چینی ها می گویند که مثلا چهار رکعت نماز ظهر به جا می آورم قربةً الی الله.
چه کسی اسلام را به چین برده است؟ ایرانی ها؛ گروهی از قزوین و گروهی از شیراز بودند.
در زبان عربی «ربُّ البیت» می گویند؛ یعنی صاحب خود این خانه ی بزرگ؛ یعنی جهان پهناور. این جهان یک صاحب دارد و آن الله است. «الله» معنای دیگری هم دارد به نام رب. «ربّ»؛ یعنی پرورش دهنده. چطور این گل و درخت یک باغبان دارد، این جهان هم باغبانی دارد و آن پروردگار عالم است.
دعای دوم؛ آیه 24 سوره اسراء: «بگو پروردگارا؛ پدر و مادرم را رحمت کن، همان گونه که آن دو در کودکی به من مهربانی کردند.»
یعنی ما باید قدردان پدران و مادرانمان باشیم؛ چه در قید حیات باشند و یا از دنیا رفته باشند.
اگر بچه ها از پدر و مادرشان قدردانی کنند، فایده اش چیست؟ فایده اش این است آنها هم که بعدا صاحب فرزند شدند، به فرزندانشان قدردان بودن را بیاموزند.
دعای سوم؛ آیه 80 سوره اسراء: «و بگو پروردگارا؛ مرا (در هر کار) با صداقت وارد کن و با صداقت خارج ساز و از سوی خود حجتی یاری کننده برایم قرار بده.»
روایت داریم که اگر می خواهید کاری را شروع نمایید، این آیه را بخوانید و وقتی کارتان تمام شد، باز هم این آیه را بخوانید.
دعای چهارم؛ آیه 114 سوره ی طه: «بگو خدایا؛ دانشم را زیاد کن.»
اسلام با آگاهی و با خواندن و نوشتن شروع شده است. اسلام به قلم قسم خورده است و مسلمانان باید باسواد باشند.
چقدردرس بخوانیم کافی است؟ ز گهواره تا گور دانش بجوی.
از امشب در قنوت نمازهایتان این آیه را بخوانید. این دعایی است که خدا به پیغمبر اسلام (ص) یاد داده است.
پیغمبر (ص) فرموده: «یاد گرفتن علم بر هر مرد و زن مسلمان واجب است.»
ابوریحان بیرونی که از افتخارات ایران است، در هنگام جان دادن، وقتی که داشت جان می داد، یک فقیهی به عیادتش آمد. ابوریحان بیرونی هم یک مسئله فقهی پرسید. اطرافیان گفتند: «آقای ابوریحان؛ چند دقیقه دیگر می میری. مسئله را برای چه می پرسی؟»
گفت: «من در دینی تربیت شده ام که این مسئله را بدانم و بمیرم بهتر است یا ندانم و از دنیا بروم؟»
دعای پنجم؛ آیات 97 و 98 سوره مؤمنون: «بگو: ای خدای من پناه می برم به تو از تحریک های شیطان ها و از اینکه آنان نزد من حاضر شوند.»
ای پروردگار؛ من به تو پناه می برم.
دعای ششم؛ آیه 118 سوره مؤمنون: «خدایا مرا بیامرز. خدایا به من مهربانی کن که تو بهترین مهربان ها هستی.»
ما اشتباهات زیادی داریم. گناهان زیادی داریم. می خواهیم شب قدر با دل پاک پیش خدا برویم. ان شاءالله همین شب ها پاک شویم و خداوند عالم ما را بیامرزد و رحمت کند.