(1383-1284ش)، از علمای شاخص تهران.
زندگی و زمانه
آیة اللّه سید ضیاءالدین استرآبادی فرزند محمد سال 1284ش در نجف به دنیا آمد. از آنجا که وی از نوادگان امامزاده سید عمادالدین حسینی علوی، مدفون در شمال ایران است، به «عمادی استرآبادی» نیز خوانده میشد.
سید ضیاءالدین پس از طی مقدمات و سطح نزد پدر و آقا سید محمد وحید در تهران، با هجرت به قم، در حوزۀ درس آیات شیخ حسن فاضل، سید محمدتقی خوانساری، سید صدرالدین صدر و شیخ عبدالکریم حائری یزدی حاضر شد و به مقام اجتهاد رسید. از آیات عظام حائری، اصفهانی، خوانساری، حکیم و دیگران اجازه اجتهاد داشت.
خدمات و افتخارات
بعد از ارتحال آیة اللّه شیخ عبدالکریم حائری، مشغول تدریس متون فقه و اصول شد تا اینکه پس از درگذشت پدر در سال 1324ش به تهران رفت و به جای پدرش در مسجد جامع به اقامه جماعت و تبلیغ و ارشاد مردم و نیز تدریس تفسیر قرآن کریم پرداخت و همزمان مدیریت مدرسۀ قدیمی خان محمدیه واقع در روبهروی درِ غربی مسجد جامع را به عهده گرفت و در آنجا تدریس داشت.
سید ضیاءالدین استرآبادی در قم بسیار مورد احترام اساتید خود قرار داشت، به طوری که وقتی وارد جلسۀ درس میشد، آیة اللّه سید محمدتقی خوانساری به احترام او تمام قد میایستاد. آیة اللّه بروجردی نیز او را فرزند خود میخواند و تجّار تهران را برای حساب حقوق شرعی به ایشان ارجاع میداد و مکرّر میفرمود: ایشان امین من است.
وی حسینیه استرآبادی را در محله پامنار تهران بنا نهاد که مورد استقبال و توجه علما، طلاب، بازاریان و مردم قرار داشت.
استرآبادی با شروع نهضت امام خمینی به حمایت از آن پرداخت و همراه چند تن از علما، نوروز سال 1342ش را عزا اعلام کرد.
آثار
از جمله آثار آیة اللّه سید ضیاء استرآبادی این موارد است: اسلام و تشیع، طریق الحق، ابدیت روح، اهل ادب یا به سوی خدا، شرح زیارت جامعه کبیره، چرا شیعه شدم؟، العقائد الامامیه، حواشی توضیح المسائل آیة اللّه بروجردی، رسالهای در خمس، رسالهای در زکات، رسالهای در نماز شب، رسالهای در تجرّد و بقاء روح، سؤال و جواب عروة الحج (مناسک حج)، حواشی بر عروة الوثقی و ...
درگذشت
آیة اللّه استرآبادی در مهر 1383 دعوت حق را اجابت کرد و در آستان حضرت عبدالعظیم(ع)، رواق شهید حاج اسماعیل رضایی (مقبره علایی) به خاک سپرده شد.
منابع: وبسایت مرکز بررسی اسناد تاریخی: https://historydocuments.ir/؛ گنجینه دانشمندان، ج4، ص373-374.
