(1410-1323ق)، عالم مبارز.
زندگی و زمانه
آیة اللّه کنی، از نوادگان حاج ملّا علی کنی، سال 1323ق در شهر ری متولد شد. وی ادبیات عرب و مقدمات دروس حوزه را نزد پدرش شیخ آغابزرگ کنی آموخت، سپس به قم مهاجرت کرد و از استادانی چون: شیخ حسن فاضل، شیخ ابوالقاسم کبیر، شیخ محمّدعلی حائری، ملّا علی همدانی، میرزا محمّد همدانی، میرزا محمّد فیض قمی، میرزا محمّد کبیر، سیّد محمّدتقی خوانساری، سیّد محمّد حجت کوهکمری و شیخ عبدالکریم حائری (مؤسس حوزۀ علمیۀ قم) بهره برد.
همچنین در سفر به عتبات عالیات، نزد آیات: سید ابوالحسن اصفهانی و ضیاءالدین عراقی شاگردی کرد و با دریافت اجازۀ اجتهاد، به وطن بازگشت.
خدمات و افتخارات
آیة اللّه کنی حدود سال 1354ق به شهر ری بازگشت و پس از درگذشت عمویش، مدتی در مسجد صحن حرم حضرت عبدالعظیم(ع) و سپس در مسجد بالا سر آن بارگاه، به اقامۀ جماعت و ترویج امور دینی مشغول شد. زندگی ساده و بیآلایش، از ویژگیهای ملموس او بود.
وی همچنین در مبارزه با رژیم پهلوی نقشی فعال داشت. از جمله کسانی بود که ذیل اعلامیهای با عنوان «جامعۀ علمیۀ شهر ری» در موافقت با درخواست علما و امام خمینی برای لغو تصویبنامۀ انجمنهای ایالتی و ولایتی را امضا کرد.
وی در سوم بهمن 1341ش در اجتماع مردم شهر ری در حرم حضرت عبدالعظیم(ع) طی نطقی مفصل، شرکت در رفراندوم اصول ششگانه انقلاب سفید را تحریم کرد و از مردم خواست به عنوان اعتراض، از صحن مطهر تا میدان شهر ری و از آنجا تا ابن بابویه راهپیمایی کنند، و این راهپیمایی بدون درگیری انجام گرفت.
ایشان در جریان قیام 15 خرداد 1342 نیز نقشی فعال داشت و در زمرۀ روحانیونی بود که دستگیر شدند.
درگذشت
آیة اللّه شیخ عبدالرحیم کنی، سال 1368ش دنیا را وداع کرد و در جوار حضرت عبدالعظیم(ع)، ایوان آینه آرمید.
منابع: آثار الحجّه، محمّد شریف رازی، قم، برقعی، 1332، ج1، ص284-285؛ گنجینه دانشمندان، محمّد شریف رازی، تهران، اسلامیه، 1352، ج4، ص638-639؛ اختران فروزان ری و طهران، محمّد شریف رازی، مکتبة الزهرا(س)، ص82؛ انقلاب اسلامی در شهر ری، حسین کاوشی، ج1، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1391، ص296-331.
