(1375-1308ش)، عالم فرهیخته و استاد حوزۀ علمیه.
زندگی و زمانه
سیّد محمّدرضا، فرزند آیة اللّه سیّد محمّدباقر علوی تهرانی، در 27 فروردین 1308 (ذیالقعده 1347)، در تهران به دنیا آمد. اجدادش تا پنج قرن، همگی اهل علم و فضل بودند. او تحصیلات خود را در مدارس جدید آن روزگار آغاز کرد و در کنار آن، در مدرسۀ سپهسالار (شهید مطهری کنونی) به فراگیری علوم دینی پرداخت.
وی در حوزۀ تهران از محضر استادانی بزرگ چون آیة اللّه شیخ محمّدعلی شاهآبادی، آیة اللّه شیخ محمّدتقی آملی، علامه ابوالحسن شعرانی، میرزا احمد آشتیانی، میرزا مهدی آشتیانی، سیّد محمّدکاظم عصّار و فاضل تونی بهره برد. او که در مدرسۀ سپهسالار مشغول تحصیل بود، تصمیم گرفت در دانشگاه نیز تحصیل کند.
در همین دوره بود که دوستان جدیدی یافت؛ آقایان: سیّد موسی صدر، شهید سیّد محمّد بهشتی، دکتر مهدی محقق؛ جمعی چهارنفره که همگی تحصیلات حوزوی داشته و اکنون عزم ورود به دانشگاه داشتند. شخصیتهایی که هر یک در آتیۀ زندگی، موفقیتهای چشمگیری به دست آوردند و به شایستگی به اهداف بزرگی که از جوانی در پیاش بودند، دست یافتند.
آیة اللّه سیّد محمّدرضا علوی پس از دریافت مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه، برای تکمیل تحصیلات حوزوی خود راهی قم شد و در آنجا از دروس عالیۀ آیات عظام: سیّد حسین بروجردی، امام خمینی، سیّد محمّد حجت، سیّد محمّد محقق داماد، سیّد محمّدرضا گلپایگانی و علامه سیّد محمّدحسین طباطبایی استفاده کرد و موفق به دریافت اجازۀ اجتهاد شد.
خدمات و افتخارات
آیة اللّه علوی سال ۱۳۴۵ش، با ارتحال پدر بزرگوارش، به تهران بازگشت و به تدریس دروس سطح و خارج حوزه در مدرسۀ سپهسالار قدیم و اقامۀ جماعت در مسجد آن (در جای پدرش) مشغول شد.
پس از شش سال، یعنی سال ۱۳۵۱ش، به امر برخی مراجع وقت تقلید، به مسجد حضرت امیر(ع) واقع در خیابان کارگر شمالی رفت و در آن به اقامۀ جماعت، تدریس و تبلیغ معارف دین و تربیت جوانان همت گماشت.
ایشان درآخر عمر شریفش دچار بیماری شد و حدود ۲۰ روز قبل از وفات، وقتی که از بیمارستان به منزل منتقل شد، فرمود دوست خوبی از من دعوت کرده تا بروم. به ایشان اصرار شد که چه کسی از شما دعوت کرده است؟ چیزی نفرمود. بعد از چندین مرتبه اصرار، فرمود مهمان حضرت امام محمّد باقر(ع) هستم، و شگفت آنکه، در پایان روز اول ماه رجب، مصادف با ولادت حضرت امام محمّد باقر(ع)، به سرای باقی شتافت.
درگذشت
آیة اللّه سیّد محمّدرضا علوی تهرانی، روز چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۷۵، دار فانی را وداع گفت. پیکر پاک ایشان پس از تشییع، در آستان حضرت عبدالعظیم(ع)، رواق آیة اللّه کاشانی به خاک سپرده شد.
منبع: فیضیۀ تهران: دانشنامۀ مفاخر مدرسۀ علمیۀ مروی و سپهسالار قدیم، تهران: واژهپرداز اندیشه، 1400ش، ص433-435.
